به یاد حسین منزوی! به مناسبت نزدیک شدن ۱۶ اردیبهشت ـ سالگرد وداعش!ـ

"غم  غروب  و  غم  غربت  وطن  بی تو

                                    نماز شام غریبان که گفته اند این است!"

آن روز که آمد آغاز فصل زرد و سرد خزان بود! با چه ابهتی آمد و چه بی سر و صدا دلها را از آن خود کرد. چه با شکوه بود تولد بهاران در پاییز! آمد و "مرور باغ همیشه بهارش تقویم ها را معطل پاییز کرد"!

آمد و برایمان از عشق گفت. از رؤیای دست نیافتنی دل مغرورش:

"خیال خام پلنگ من به سوی ماه جهیدن بود

             و ماه را ز بلندایش به روی خاک کشیدن بود

پلنگ من_دل مغرورم_ پرید و پنجه به خالی زد

              که عشق _ماه بلند من_ ورای دست رسیدن بود"

و چه لطیف و شاعرانه دویدن برای نرسیدن را برایمان انشا کرد:

"من و تو آن دو خطیم آری، موازیان به ناچاری

                   که هر دو باورمان ز آغاز به یکدگر نرسیدن بود"

و عشق را چه ساده و صادقانه برایمان معنی کرد:

"نام من عشق است آیا می شناسیدم؟

                  زخمی ام، زخمی سراپا می شناسیدم؟…"

گاهی از امید سرود:

"تا سرانجام است امید سرآغازم به جای

                                گر چه هم بیم سرانجام از سر آغازم دهند"

و گاه نومیدانه از یأس گفت:

"زمین سوخته ام نا امید و بی برکت

                               که جز مراتع نفرت نمی چرید از من"

"همراه خواجه قرعه ی قسمت به غم زد"! و از غم هجران گفت:

"دور از تو چنانم که غم غربتم امشب

                                 حتی  به  غزل های  غریبانه  نگنجد"

و نومید و ناتوان، از کشمکش بی حاصل خود با غم سرود:

"مرا به کشمکش خیره با غم تو چه کار

                 که تخته پاره و طوفان که گفته اند این است"

واژه واژه ی اشعارش بوی عشق می داد، بوی لذت وصل:

 "اگر به ساحل امنی رسم در این شب هول

                                    همان کنار تو، آری، همان کناره ی توست"

و شوق نیاز:

 "سر به سجده می گذارم با جبین منکسر هم

                            در نماز ما شکستن هست اگر، نگزاشتن نیست"

 غزلهای عاشقانه اش آتش به جان عاشقان زد و قلم جادویش راهی برای شعر جز در دل نشستن باقی نگذاشت:

"آنجا که انشا از من املا از تو باشد

                     راهی برای شعر جز زیبا شدن نیست"

اما دریغ...تا سر جنباندیم رفته بود، رفته بود و با رفتنش صفحه ی بهار تقویم ها رنگ و بوی تلخ خزان گرفته بود…

آه که چه غم انگیز سرود وداع سر داد:

"دیر است اگر نه ورق بعدی تقویم

          کولاکم و برفم همه فردای من این است"

نمونه ای از غزلهای منزوی:

نقش های کهنه ام چقدر تلخ و خسته و خزانی اند

             نقش  غربت  جوانه ها ، رنگ  حسرت  جوانی اند

روغن  جلا  نخورده اند  رنگهای  من  که  در  مثل

             رنگ  آب  راکدند   اگر   آبی اند   و   آسمانی اند

از  کف  و  کفن  گرفته اند  رنگهای  من  سفید  را

             رنگ  خون  مرده اند  اگر  قرمزند  و  ارغوانی اند

رنگ های  واپسین  فروغ  از  دم  غروب  یک نبوغ

             مثل  نقش های  آخرین  روزهای  عمر  مانی اند

طرح تازه ای کشیده ام از حضور دوست _ مرتعی

             که در آن دو میش مهربان در چرای بی شبانی اند

مرتعی که روز آفتابی اش یک نگاه روشن است و باز

             قوس های  با شکوه  آن  جفتی  ابروی  کمانی اند

طرح تازه ای که صاحبش  فکر  میکند که رنگ هاش

             مثل  مصدر  و  مثالشان  بی زوال  و  جاودانی اند

رنگ های  طرح   تازه ام   رنگ های ذات  نیستند

             ذات  رنگ های معنی اند ، ذات  رنگی  معانی اند

نقش تازه ای کشیده ام از دو چشم مهربان دوست

             که  تمام  رنگ ها  در  آن  وام دار  مهربانی اند

برای خواندن بیوگرافی حسین منزوی روی "ادامه مطلب" کلیک کنید!

من آن کبوتر عاشق تو اوج عزت عشق

               من آن نماز نیازم تو استجابت عشق

ضریح   پاک   تو   را   بار خواه   دیرینم

               تویی تو شاه خراسان و من رعیت عشق

                                  مشهد     فروردین ۸۷

ببین چگونه صدا می زنم تو را امشب

               ولی تو نیستی اینجا و هیچ جا امشب

منم که لحظه به لحظه فدای چشم تو ام

               تویی که دور میکنی ز خود مرا امشب

تو دور می شوی از من... چه ساده لوحانه

               من التماس می کنم : بیا بیا امشب

خموش تر ز سکوت است ناله ام هیهات

               تو را به ناله صدا می زنم چرا امشب؟

                                                                    "سیما"

آذر آیینین باشلانیشی و آذربایجانین 21 آذر نهضتینین ایل دؤنومونه یاخینلاشماق موناسیبتیله:

بو دوز کی یول یاخین دیر،

آمّا

      آرامیزداکی حسرتلر سینیری

                                 منی سن سیز

                                          سنی ده من سیز ایسته ییر!

سولماز گوللریمیز سولماقدا

                    اوره کلریمیز سینماقدا

                                 و اولدوزلاریمیز سؤنماقدادیر!

یاردیم ایله...!

    آرامیزداکی سورگونلر آرازین

                           قوروتماق یوخ،

                                  کی اوستونده ن بیر کورپی وورماق ایسته ییره م

باخیشلاریمیزی بیری بیرینه یئتیرمه ک اوچون

                 بیر بیریمیزین کولگه سینده دالدالانیب

                                              عشقیلن بیر بیریمیزه قاریشماق اوچون...

من قاریشماق ایسته ییره م

                 اوره کلریمیزی بیرله شدیرمه ک ایسته ییره م

آمّا

    قورخورام

           بو قورخو تؤره دن یوللاردان...

یاردیم ایله

        ساغالماز یارالاریمیزی توخداداق!

                            داها آیریلیق سانجیسینا دؤزوم یوخدور...

                                                                               "سیما"

               بی تو حتی مهربانی حالتی از کینه دارد

                                                            (قیصر امین پور)

قیصر امین پور هم رفت!!!

زندگینامه ی شاعری مثل چشمه، مثل رود! :

دکتر قیصر امین‏پور در اردیبهشت 1338در دزفول متولد شد. وی تحصیلات ابتدایی و متوسطه خود را در گتوند و دزفول به پایان برد سپس به تهران رفت و دکترای خود را در رشته زبان و ادبیات فارسی از دانشگاه تهران اخذ کرد.

در سال 1367 سردبیر مجله سروش نوجوان شدو از همان سال در دانشگاههای الزهرا و تهران به تدریس مشغول شد.

وی در سال 1382 به عضویت فرهنگستان ادب و زبان فارسی در آمد.
اولین مجموعه شعرش  "تنفس صبح" بود که در سال 63 منتشر کرد و در همین سال دومین مجموعه شعرش "در کوچه آفتاب" را به بازار فرستاد.

در سال 1365 منظومه "ظهر روز دهم" وی منتشر شد.

شهریارا تو به شمشیر قلم در همه آفاق

                    به خدا ملک دلی نیست که تسخیر نکردی

27 شهریور سال 1367 بود که خبر درگذشت شاعر مستعد و عاشق پیشه ی خطه ی آذربایجان، استاد شهریار، تأسف همه، به خصوص اهل شعر را برانگیخت. شاعری که منظومه ی «حیدر بابایه سلام» او هدیه ای گرانبها و فراموش نشدنی بود به اهالی اهل دل آذربایجان. شاعری که همه ی ما شعر شور انگیز «علی ای همای رحمت» اش در وصف مولای متقیان را از بریم. شاعری که هر چه از احساس ظریف و شکننده و شاعرانه اش بگوییم باز هم کم است. شاعری که نه تنها افتخار ایران، بلکه افتخار شرق است.

و امروز به پاس نوزدهمین سالگرد درگذشتش یادی میکنیم از این شاعر گرانقدر دیارمان:

سید محمد حسین بهجت تبریزی متخلص به شهریار در سال 1285 در تبریز دیده به جهان گشود. از همان کودکی با شعر و به ویژه شعر حافظ آشنا شد. او علاقه ی عجیبی به حافظ داشت و شاید به خاطر همین علاقه اش بود که حافظ او را جانشین خود کرد! و تخلص زیبای شهریار را برایش برگزید! بنا به گفته ی خودش: انس او با حافظ از اوان کودکی باعث شد که روحیه ی شعر دوستی در او رشد کند و استعدادش در زمینه ی شاعری هر چه بیشتر نمایان شود. شهریار در شعر «وداع با حافظ» خطاب به حافظ میگوید:

به شعری کز تو در آغاز عشق کودکی خواندم

                               به  گوش ِ  جان  هنوزم  از  خدا  آید ندا حافظ!

شهریار در کنار شعر به تحصیل علم نیز می پرداخت. وی دوره ی دبیرستان را در تبریز گذراند و در حالیکه 17 سال بیشتر نداشت ادبیات عرب و همچنین زبان فرانسه را فرا گرفت. سپس به تهران رفت و در دارالفنون به تحصیل در رشته ی پزشکی پرداخت. ولی قبل از اتمام تحصیلاتش انصراف داد و به استخدام دولت در آمد. مدتی در اداره ی ثبت اسناد تهران و مدتی در بانک کشاورزی مشغولبه کار  شد. اما به علت علاقه ی شدیدش به آذربایجان بعد از مدتی زندگی در تهران به زادگاه خود بر گشت و در دانشکده ی ادبیات تبریز به تدریس پرداخت. وی در سن 48 سالگی ازدواج کرد و صاحب سه فرزند به نامهای شهرزاد، مریم و هادی شد و تا آخر عمر در تبریز زندگی کرد و در شهریور سال 1367 دار فانی را وداع گفت!

و این است خلاصه ی زندگی شهریار با تمام فراز و نشیب هایش: با شعر به دنیا آمد، با شعر زندگی کرد، و با شعر رفت!!!

و حالا که 19 سال از اولین روز بی او بودنمان میگذرد هنوز طنین صدای گرم و پر احساسش در گوش جان ما زنده است و اشعار دلنشینش حضور همیشگی او را در بین ما نوید می دهد. حضوری عاشقانه و شاعرانه!